Drogowskazy

1. „Pokutujcie i wierzcie w Ewangelię”

„Czas się wypełnił i przybliżyło się królestwo Boże. Pokutujcie i wierzcie w ewangelię.”

(Marek 1:15)

2. „Miłuj Pana, Boga swego…” – najważniejsze przykazanie

„Będziesz miłował Pana, swego Boga, z całego swego serca, z całej swojej duszy i z całej swojej myśli. To jest pierwsze i największe przykazanie.”

(Mateusz 22:37–38)

3. „Miłuj bliźniego swego jak siebie samego”

„A drugie podobne do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego.”

(Mateusz 22:39)

4. „Miłujcie waszych nieprzyjaciół”

„Miłujcie waszych nieprzyjaciół, błogosławcie tych, którzy was przeklinają, dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą, i módlcie się za tych, którzy was krzywdzą i prześladują.”

(Mateusz 5:44)

5. „Jeśli kto chce iść za mną…”

„Jeśli kto chce iść za mną, niech się zaprze samego siebie, i niech weźmie swój krzyż, i idzie za mną.”

(Mateusz 16:24)

6. „Trwajcie w moim słowie”

„Jeśli będziecie trwać w moim słowie, naprawdę będziecie moimi uczniami.”

(Jan 8:31)

7. „Zachowujcie moje przykazania”

„Jeśli mnie miłujecie, zachowujcie moje przykazania.”

(Jan 14:15)

8. „Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi”

„Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje włamują się i kradną.”

(Mateusz 6:19)

9. „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni”

„Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni. Bo jakim sądem sądzicie, takim was osądzą.”

(Mateusz 7:1–2)

10. „Nie przysięgajcie wcale”

„Ale ja wam mówię: Nie przysięgajcie wcale…”

(Mateusz 5:34)

11. „Nie stawiajcie oporu złemu”

„A ja wam mówię: Nie stawiajcie oporu złemu, ale jeśli cię ktoś uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi.”

(Mateusz 5:39)

12. „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie”

„Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie.”

(Mateusz 10:8)

13. „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało”

„Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą…”

(Mateusz 10:28)

14. „Bądźcie doskonali”

„Bądźcie więc doskonali, jak doskonały jest wasz Ojciec, który jest w niebie.”

(Mateusz 5:48)

15. „Czuwajcie i módlcie się”

„Czuwajcie i módlcie się, abyście nie popadli w pokusę.”

(Mateusz 26:41)

16. „Nie nazywajcie nikogo na ziemi swoim ojcem”

„A nikogo na ziemi nie nazywajcie swoim ojcem, bo jeden jest wasz Ojciec, ten w niebie.”

(Mateusz 23:9)

17. „Wy jesteście solą ziemi (…) światłością świata”

„Wy jesteście solą ziemi. (…) Wy jesteście światłością świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze.”

(Mateusz 5:13–14)

18. „Idźcie na cały świat i głoście ewangelię”

„Idźcie na cały świat i głoście ewangelię wszelkiemu stworzeniu.”

(Marek 16:15)

19. „Chrzcząc je w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego”

„Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego.”

(Mateusz 28:19)

20. „Uczcie je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem”

„Uczcie je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem.”

(Mateusz 28:20)

Wszystkie one sprowadzają się do tych dwóch:

 „Będziesz miłował Pana, swego Boga, z całego swego serca, z całej swojej duszy i z całej swojej myśli. To jest pierwsze i największe przykazanie.”

(Mateusz 22:37–38)

 „A drugie podobne do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego.”

(Mateusz 22:39)

A te dwa do tego jednego:

 „Będziesz miłował Pana, swego Boga, z całego swego serca, z całej swojej duszy i z całej swojej myśli. To jest pierwsze i największe przykazanie.”

(Mateusz 22:37–38)

Bóg – będący jedynym absolutnym istnieniem – wyraził swoją wolę poprzez Słowo. To Słowo stało się ciałem w osobie Jezusa nie po to, by stworzyć nowy byt oddzielony od Boga, lecz by objawić Jego wolę w sposób zrozumiały dla ludzi. Wszystko, co istnieje, zostało stworzone przez i dla tej Woli, a celem człowieka jest powrót do jedności z Bogiem przez poddanie się Jego woli.

W całym Piśmie Świętym Bóg przemawiał przez różnych ludzi i w różny sposób. Jednak pełnia objawienia przyszła przez Jezusa Chrystusa, Słowo wcielone. Dlatego podstawą drogi uczniostwa jest:

Pierwszeństwo mają dosłowne słowa Boga wypowiedziane przez Jezusa

Jezus jest Słowem Boga, w którym Bóg objawił swoją wolę najpełniej i najjaśniej.

Jezus nie tylko przekazuje wolę Ojca, ale on sam jest wyrazem tej woli.

Człowiek o imieniu Jezus nie jest Bogiem. Jest w jedności z Bogiem.

Słowa Jezusa mają najwyższy autorytet bo są słowem Boga.

Kto widział Jezusa widział Boga. W ciele tego cżłowieka mieszkał Jego duch.

„Ja i Ojciec jedno jesteśmy.” (Jana 10:30 UBG)

„Kto mnie widzi, widzi Ojca.” (Jana 14:9 UBG)

Najwyższy autorytet dla ucznia mają słowa Boga

Każdy nakaz, polecenie i nauka Jezusa.

Słowa Boga przekazane i spisane w Starym Testamencie

Szczególnie w Dekalogu i w słowach przekazanych Mojżeszowi, prorokom, patriarchom.

Słowa te są wieczne, ale ich pełne rozumienie wyjaśnia i dopełnia Jezus.

Jezus nigdy nie unieważnił słów Ojca, ale objawił ich głębię i prawdziwy sens

„Nie przyszedłem znieść Prawa, lecz je wypełnić”

Mateusz 5:17

Słowa proroków

Prorocy przekazują wolę Boga w określonym czasie i kontekście, często jako wezwanie do pokuty, sprawiedliwości, miłosierdzia.

Jezus odwołuje się do proroków, ale pokazuje, że ich słowa wypełniają się w nim i w jego nauce.

Słowa proroków są ważne i wartościowe, ale podporządkowane słowu Jezusa.

Słowa apostołów i świadków Ewangelii

Apostołowie przekazują naukę Jezusa i ją objaśniają, ale nie są autorytetem równym słowu Jezusa.

Jeśli jakaś nauka apostoła jest sprzeczna z dosłownym słowem Jezusa – to słowo Jezusa jest rozstrzygające.

Jedynym, najwyższym autorytetem dla ucznia są słowa Boga wypowiedziane przez Jezusa

Wszystko inne – Stary Testament, prorocy, apostołowie – należy rozumieć, interpretować i przyjmować w świetle nauki Jezusa.

To Jezus objawia pełnię woli Ojca i tylko przez jego słowo można poznać prawdę, która prowadzi do życia.

Słowo trzeba zaprosić do życia otwierając ewangelię i ją czytając. Potem jak usłyszymy głos pasterza nie przestajemy go nasłuchiwać. Szukamy go wszędzie gdzie jesteśmy. Patrzymy gdzie idzie. Gdzie nas prowadzi. Czego od nas oczekuje. Jak nie idzie i niczego od nas nie chce to pasiemy się na jego pastwiskach. Ważne by myśleć o nim nie o sobie. By Bóg był na pierwszym miejscu.

Nie istnieje żadna uniwersalna instrukcja, która zastąpi otwartość na głos Pasterza.

Uczniostwo Jezusa nie polega na spełnianiu codziennych zadań, lecz na słuchaniu Jego głosu, podążaniu za Słowem — i naśladowaniu Go we wszystkim. Jezus uczy jak być synem Ojca. W pełni poddanym woli Boga.

Słowo:

„Moje owce słuchają mojego głosu, a Ja znam je, a one idą za mną.”

(Jana 10:27)

Najważniejsze jest otwarcie Ewangelii i zaproszenie Słowa do swojego życia:

Słowo Boga jest żywe i skuteczne – nie wystarczy czytać, trzeba zaprosić Je do swojego serca i pozwolić Mu przemawiać.

Słuchaj głosu Pasterza – nasłuchuj Go w każdej sytuacji, w codzienności, w ciszy i w trudzie.

Podążaj za Słowem, gdziekolwiek cię prowadzi – nawet jeśli nie rozumiesz od razu.

Naśladuj Jezusa we wszystkim, co czynił i czego nauczał – w miłości, pokorze, przebaczeniu, służbie, prawdzie.

Pytaj, czego od ciebie oczekuje Bóg – ale nie wymuszaj odpowiedzi, pozwól się poprowadzić.

Gdy nie słyszysz wezwania, po prostu trwaj w obecności Pana – odpoczywaj na Jego pastwiskach, powierzając Mu każdy dzień.

Chrzest w Ewangelii to przyjęcie Słowa i Ducha, które rozpoznajesz u drugiego człowieka — nie jego samego, lecz Słowo Boga objawione w nim.

Nie jest to akt publicznej deklaracji przed ludźmi, lecz świadome i dobrowolne otwarcie serca na życie, które daje Bóg przez swojego Ducha.

Chrzest jest odpowiedzią na spotkanie z Duchem.

Kiedy widzisz w drugim człowieku Ducha i owoce prawdziwego Słowa, rodzi się w tobie pragnienie tego samego życia od Boga.

Chrzest jest przyjęciem nowego Ducha poprzez Dłowo i poznanie woli Boga, a nie ludzkich tradycji czy przekonań.

„Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo… A Słowo stało się ciałem.”

(Jan 1:1,14)

To nie człowiek daje chrzest, lecz Bóg w duchu.

Woda jest tylko symbolem przyjęcia tej nowej rzeczywistości.

Chrzest jest wejściem w to samo życie, które widzisz w Jezusie i jego braciach.

„Jeśli się ktoś nie narodzi z wody i Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego.” (Jan 3:5)

To przyjęcie nie jest tylko zewnętrzne — objawia się przemianą życia, czyli owocami Ducha.

„Po ich owocach poznacie ich.”

Mateusz 7:16

Chrzest jest więc odpowiedzią na spotkanie ze Słowem, które ma moc dać nowe życie — Słowo, które nie pochodzi od człowieka, lecz od Boga bo zawiera Jego ducha.

Przyjmujesz chrzest, gdy chcesz nie tylko wyznać, ale naprawdę żyć tym samym Duchem, którego rozpoznajesz w Ewangelii i w braciach. Dzieje się to z woli Boga nie twojej.

Jaki Kościół BUDUJE Bóg?

Kościół jako wspólnota, nie instytucja

„Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich.”

(Mateusza 18:20)

Jezus nie mówi o świątyniach, tytułach ani strukturach — mówi o relacji, obecności i zgromadzeniu jego uczniów w prawdzie i miłości.

Kościół jako ciało złożone z równych członków

„Wy zaś nie pozwalajcie się nazywać Rabbi, bo jeden jest wasz Nauczyciel — Chrystus, a wy wszyscy jesteście braćmi.”

(Mateusza 23:8)

Jezus odrzuca hierarchię i tytuły. W jego Kościele nie ma „duchownych” i „świeckich”. Wszyscy mają Ducha i są powołani do słuchania Ojca.

Kościół oparty na posłuszeństwie, nie deklaracjach

„Nie każdy, kto Mi mówi: Panie, Panie, wejdzie do Królestwa Niebios, lecz ten, kto pełni wolę mojego Ojca, który jest w niebie.”

(Mateusza 7:21)

Kościół Boga to nie zbiór wyznawców, ale dzieci czyniących wolę Ojca.

Kościół, który kocha tak, jak On kochał

„Po tym wszyscy poznają, że jesteście moimi uczniami, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali.”

(Jana 13:35)

Prawdziwy Kościół rozpoznaje się nie po doktrynie, ale po miłości przeżywanej codziennie.

Kościół zbudowany nie na prawie, ale na łasce i prawdzie

„A Słowo stało się ciałem […] pełne łaski i prawdy.”

(Jana 1:14)

W Kościele Boga nie rządzi litera, ale Duch. Tam, gdzie Duch Pański, tam wolność — nie samowola, lecz wolność do świętości.

Bóg nie chce kościoła zbudowanego przez człowieka, lecz przez Ducha.

Nie chce instytucji — chce ciała żywego, złożonego z ludzi, którzy Go znają, słuchają i są z Nim jedno.

Taki Kościół nie jest widzialny przez fasady, ale przez owoce.

To wspólnota uczniów, a nie system.

Gdy Samarytanka zapytała Jezusa o miejsce kultu — o to, czy należy czcić Boga w Jerozolimie czy na górze Garizim — Jezus nie dał jej prostej odpowiedzi geograficznej. Zamiast tego objawił głębię prawdziwego uczczenia Boga, przekraczającą podziały religijne:

„Kobieto, wierz Mi, że nadchodzi godzina, gdy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, a my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie pochodzi od Żydów. Ale nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcili Ojca w duchu i w prawdzie; bo i Ojciec takich szuka, którzy by Go tak czcili. Bóg jest Duchem, a ci, którzy Go czczą, muszą Go czcić w duchu i w prawdzie.”

(Jana 4:21–24, UBG)

To fragment kluczowy dla zrozumienia, jakiego Kościoła chce Bóg:

Nie zbudowanego z kamienia, ale z serc.

Nie skupionego na miejscu, ale na prawdzie.

Nie zorganizowanego według tradycji, ale narodzonego z Ducha.

Natura Boga, Woli i Słowa

Bóg jako jedyne absolutne istnienie:

“I odpowiedział Bóg Mojżeszowi: JESTEM, KTÓRY JESTEM. I dodał: Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was.”

(Wyjścia 3,14 UBG)

Słowo jako wyraz woli Boga:

„Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo.”

(Jana 1,1 UBG)

Wola Boga jest niepodzielna od Jego osoby – nie ma oddzielenia między tym, kim Bóg jest, a tym, co wyraża.

Wola Boga tworzy rzeczywistość: „I rzekł Bóg: Niech stanie się światłość. I stała się światłość.” (Rodzaju 1,3 UBG)

Jezus nauczył uczniów jednej modlitwy, która zawiera wszystko, co potrzebne:

Ojcze nasz, który jesteś w niebie,

niech będzie uświęcone twoje imię.

Niech przyjdzie twoje królestwo.

Niech się stanie twoja wola,

jak w niebie, tak i na ziemi.

Daj nam dzisiaj naszego powszedniego chleba.

I przebacz nam nasze winy,

jak i my przebaczamy naszym winowajcom.

I nie wódź nas na pokuszenie,

ale nas wybaw od złego.

W tej modlitwie zawarte jest wszystko:

– uznanie Boga jako Ojca,

– pragnienie Jego woli ponad swoją,

– codzienna ufność,

– przebaczenie i pokój,

– ochrona przed złem.

Prawdziwa modlitwa to coraz większa zgoda serca na wolę Ojca, która jest doskonała i dobra.

Wraz ze wzrostem wiary, rośnie zaufanie, że nie ma innej woli — i że jest tylko Bóg.

Kiedy pojawia się potrzeba uzdrowienia, przebaczenia, działania — Duch Święty sam porusza serce do takiej modlitwy, a Ojciec odpowiada zgodnie ze swoją doskonałą wolą.

„Niech się stanie Twoja wola” — to najgłębsza modlitwa ucznia Jezusa.

W tym jest wszystko, co prowadzi do życia w jedności z Bogiem.

Wola Boga – Jezus = ZBAWIENIE

Wolą Boga było objawić swoje słowo poprzez ciało cżłowieka o imieniu Jezus.

Jezus nie został zrodzony z cżłowieka ale z woli ducha.

„A Słowo ciałem się stało i mieszkało wśród nas, i oglądaliśmy jego chwałę, chwałę, jaką ma jedyny Syn od Ojca, pełen łaski i prawdy.”

(Jana 1,14 UBG)

Śmierć Jezusa nie była śmiercią Boga, lecz odrzuceniem Jego Woli przez człowieka.

Uczeń Jezusa uczy sie widzieć w Jezusie Boga i słyszeć w słowach Jezusa słowa Boga. Kiedy już się tego nauczy staje się bratem Jezusa. Widzi w Jezusie stworzenie. Wywyższone, doskonalsze, wzór tego czym sam się z łaski Boga może stać. Wtedy uczeń może wypowiedzieć świadomie Ojcze nasz. Wcześniej słuchał jak syn mówił do swojego Ojca, Teraz Ojciec mówi do nigo.

Jezus umiera dla ucznia jako nauczyciel i zmartwywstaje jako brat. Uczeń umiera dla świata by narodzić się z ducha jako syn.

Syn marnotrawny wraca do domu Ojca w którym czeka na niego Ojciec i jego brat Jezus.

Wola Boga pozostała niezmieniona – Słowo trwa wiecznie:

„Trawa usycha, kwiat więdnie, ale słowo naszego Boga trwa na wieki.” (Izajasza 40,8 UBG)

Jezus objawia jedność z Ojcem:

„Ja i Ojciec jedno jesteśmy.”

(Jana 10,30 UBG)

Jezus powiedział:

„Kto mnie odrzuca i nie przyjmuje moich słów, ma tego, kto go sądzi — Słowo, które głosiłem, ono go osądzi w dniu ostatecznym.”

(Jan 12:48)

Jezus jest Słowem Boga wcielonym – Słowo przyszło w ciele, a teraz przemawia w Ewangelii.

Odrzucenie Jezusa jako człowieka było wybaczone, bo nie rozpoznano w Nim Słowa.

„Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią.” (Łukasz 23:34)

Odrzucenie Ducha, którego niesie Słowo – to grzech przeciwko Duchowi Świętemu, który nie będzie wybaczony (Mateusz 12:31–32).

Ewangelia jest kolejnym wcieleniem Słowa – Słowo zapisane przez Ducha, dostępne dla wszystkich.

Sąd nie jest wydarzeniem przyszłym, lecz trwa zawsze tam, gdzie jest głoszone Słowo:

„A to jest sąd: że światłość przyszła na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność niż światłość…”

(Jan 3:19)

Każdy, kto spotyka Ewangelię, spotyka Słowo – to Ono jest miarą prawdy i kryterium sądu.

Odkąd Ewangelia jest dostępna, sąd trwa.

To, czy przyjmujemy, czy odrzucamy Słowo, już teraz ujawnia, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy.

Sędzią nie jest człowiek, nie religia, ale samo Słowo, które objawia wolę Boga.

Żyjemy w czasach sądu ostatecznego. W czasach ponownego przyjścia wcielonego słowa,

Dlatego:

Najpierw szukajcie Boga

„Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości, a wszystko inne będzie wam dodane.”

(Mateusz 6:33)

Uznaj, że wszystko masz od Ojca

„Cóż masz, czego byś nie otrzymał?”

(1 Koryntian 4:7)

Zaufanie Ojcu daje wolność od lęku i przywiązania do rzeczy

„Nie troszczcie się o swoje życie… Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie.”

(Mateusz 6:25–32)

Wszystko, co masz, służy innym — nie jest twoje na własność

„Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie.”

(Mateusz 10:8)

Najpierw spotkaj Boga — a zrozumiesz, że wszystko inne jest tylko Jego darem, który możesz przyjąć z wdzięcznością i oddać z wolnością.

To On jest źródłem i celem wszystkiego. To On jest nauczycielem. To Jego słowo. To Jego duch. To Jego stworzenie. To w Jego ogrodzie jest drzewo poznania dobra i zła. Tylko On jest dobry. Tylko On jest życiem.